Worden we steeds preutser?


Terwijl seksualiteit en blootheid steeds prominenter aanwezig zijn, neemt tegelijkertijd preutsheid meer toe. Schamen we ons meer voor onze eigen ‘gewone’ bloot?

Als borstvoeding gevende moeder die niet de hele dag thuis wil zitten, is het soms nodig om in het openbaar borstvoeding te geven. Ik had verwacht dat iedereen dit een heel natuurlijk fenomeen zou vinden. Een kind voeden is de meest primaire zaak lijkt mij? Toch merk ik dat mensen om mij heen hier met plaatsvervangende gêne op reageren. Er staat een ongemakkelijk sfeer als ik in het openbaar borstvoeding geef. Waarbij mensen om mij heen niet weten waar ze naar toe moeten kijken.

Maar niet alleen is er gêne rond het geven van borstvoeding, ook is het fenomeen bekend dat jongens na de gymles of een voetbaltraining niet meer samen willen douchen. Ook op het strand gedragen we ons preutser. Naaktstranden zijn al langer een uitstervend fenomeen, maar daarnaast zont er ook bijna niemand meer topless. Als ik topless zon krijg ik standaard de vraag of ik het niet vervelend vind dat iedereen mij bloot ziet. Nee, ik vind witte strepen lelijk. Daarbij laten ouders steeds minder hun kleuters in enkel een zwembroekje lopen. Maar die mini bikini’s zien er toch niet uit?!

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben er zeker geen voorstander dat iedereen maar te pas en te onpas bloot loopt, maar ik hoop dat we in het toekomst toch wat minder voor onze lichamen gaan schamen. Je hoeft niet een perfect afgetraind, gebruind lichaam te hebben, voordat je bloot gezien kan worden. En als psycholoog weet ik dat het durven praten over naaktheid en seksuele ontwikkeling een positief effect op ons zelfvertrouwen. Dus laten we met z’n allen wat minder bang worden van een beetje naakt.

Share the love:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *